Dalam usaha murni memartabatkan bahasa Melayu sebagai citra identiti negara, satu topik yang sering dibincangkan oleh para pencinta bahasa ialah tahap penguasaan dan kefasihan bahasa kebangsaan dalam kalangan masyarakat pelbagai kaum. Kebanyakan naratif yang diutarakan lazimnya tertumpu kepada ruang komunikasi seharian, sektor korporat, atau urusan pentadbiran. Namun, dari perspektif sosiolinguistik, terdapat satu dimensi yang jarang diterokai secara mendalam tetapi mempunyai pengaruh besar terhadap asimilasi bahasa, iaitu penggunaan bahasa kebangsaan dalam ruang ekspresi keagamaan dan kebudayaan komuniti bukan Islam.
Di satu sudut, terdapat harapan tinggi agar seluruh warganegara meletakkan bahasa Melayu sebagai pasak utama dalam kehidupan. Namun di satu sudut yang lain, apabila menyentuh ranah spiritual, wujud dinamik yang lebih kompleks. Memahami perbezaan pendekatan ini bukan bertujuan mencari kesalahan, sebaliknya untuk meneliti bagaimana bahasa boleh berfungsi dengan lebih inklusif sebagai jambatan perpaduan tanpa mengusik sensitiviti socioreligious yang sedia termaktub.
