“Mereka orang desa, ustaz! Pendapatan pun tidak seberapa. Kalau ada pihak yang sanggup membayar upah lumayan untuk membakar hutan milik syarikat tertentu demi mahu menjimatkan kos pembersihan, mereka sanggup melakukan apa sahaja demi mendapatkan wang.”

Dialog di atas ialah cetusan kecewa seorang pelajar saya dalam sebuah kelas di Universiti Islam Antarabangsa Malaysia (UIAM). Pelajar saya ini berasal dari Banjarmasin Kalimantan yang terkesan teruk dengan bencana kebakaran hutan di Indonesia yang mencapai rekod paling buruk dalam tempoh 11 tahun.

Dalam rencana kali ini, saya akan berkongsi satu sudut pandang mendalam bagi pihak yang terlibat mencetus kebakaran hutan di Indonesia. Saya mulakan sudut pandang ini dengan dialog berikut: